Οταν η εξουσία ανατίθεται σε άγνωστους μέσω εκλογών, δεν έχουμε δημοκρατία — έχουμε μόνο κυβερνήσεις που δανείζονται το όνομα δημοκρατία. Χτίζουμε την επιχειρηματολογία για την αληθινή δημοκρατία: διακυβέρνηση με εκ περιτροπής συμμετοχή με αλφαβητική σειρά, όπου κάθε πολίτης αναλαμβάνει τις ευθύνες του, και κανείς δεν κρατά την εξουσία αρκετά καιρό ώστε να διαφθαρεί. Για παράγειγμα και ανάλογα με τα δημογραφικά:
Η ψήφος αποφασίζει ποιός σας κυβερνά. Επειδή ψηφίζετε δεν σημαίνει ότι κυβερνάτε τον εαυτό σας. Η εκ περιτροπής άσκηση εξουσίας στηρίζεται σε πέντε ισχυρισμούς όπου φαίνεται καθαρά ότι εκλογές και αυτοδιακυβέρνηση δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Αν κάποιος κρατά την εξουσία επ' αόριστον — ή ακόμη και για σταθερή πολυετή θητεία — οι πολίτες δεν κυβερνούν. Κυβερνώνται έως τις επόμενες εκλογές.
Τη στιγμή που παραδίδετε την εξουσία σας σε άτομα που υποτίθεται ότι σας αντιπροσωπεύουν, δεν ασκείτε πλέον εξουσία. Εχετε εξουσιοδοτήσει άλλους να ασκούν εξουσια, κάτι το οποίο είναι τελείως διαφορετικό.
Το να ψηφίζετε περιοδικά ποιός σας κυβερνά δεν είναι το ίδιο με το να ασκείτε εξουσία εσείς οι ίδιοι. Αλλο ψευδαίσθηση δημοκρατίας και άλλο αληθινή δημοκρατία.
Δίκτυα πελατειακών σχέσεων, σχέσεις με χορηγούς και κίνητρα σταδιοδρομίας χρειάζονται όλα χρόνο για να σχηματιστούν. Δύο εβδομάδες στην εξουσία δεν αρκούν για να χτιστεί κανένα από αυτά.
Καμμία μόνιμη τάξη υπευθύνων λήψης αποφάσεων. Κανείς επαγγελματίας πολιτικός. Καμμία μόνιμη παραμονή στην εξουσία. Η εξουσία περνά μέσα από όλους, και προχωρά.
Στην κλασική Αθήνα, τα περισσότερα δημόσια αξιώματα δεν κερδίζονταν με εκλογή — αλλά με κλήρωση, από τη δεξαμενή των πολιτών με δικαίωμα συμμετοχής. Η εκλογή αντιμετωπιζόταν με καχυποψία, και λάμβανε χώρα κυρίως για τις λίγες θέσεις που απαιτούσαν εξειδικευμένη δεξιότητα, όπως η στρατηγία.
Η λογική ήταν άμεση: οι εκλογές τείνουν να ευνοούν τους πλούσιους, τους καλά διαδικτυομένους και τους επιτήδειους. Η κλήρωση δεν ευνοεί κανέναν. Εθεωρείτο ο πιο δημοκρατικός μηχανισμός — η επιλογή με κλήρο είχε σκοπό να ασκούν εξουσία οι πολίτες σε προσωπικό επίπεδο.
Αυτή η παράδοση επανεμφανίζεται σήμερα στις πολιτειακές συνελεύσεις πολιτών στην Ιρλανδία και τη Γαλλία, σε προτάσεις μεταρρύθμισης βασισμένες στην κλήρωση παγκοσμίως, και σε ένα αυξανόμενο σώμα πολιτικής θεωρίας που αμφισβητεί αν οι εκλογές ήταν ποτέ το καθοριστικό χαρακτηριστικό της δημοκρατίας.
Κάθε ενήλικος πολίτης περνά από τη σειρά διαδοχικά — με αλφαβητική σειρά. Κανείς δεν εξαιρείται λόγω θέσης. Κανείς δεν αναλαμβάνει την εξουσία πριν φθάσει η σειρά του.
Δουλειά, οικογένεια, ανάπαυση. Η πολιτική υποχρέωση δεν είναι καριέρα.
Τοπικές νομοθετικές και δημοσιονομικές αποφάσεις, λαμβανόμενες από όποιον είναι η σειρά του, όχι από όποιον έκανε την πιο σκληρή εκστρατεία.
Τα καθήκοντα κοινοτικής αστυνόμευσης εναλλάσσονται με τον ίδιο τρόπο, υπό τυποποιημένη εκπαίδευση που ολοκληρώνουν εκ των προτέρων όλοι οι πολίτες.
Και το δικαστικό καθήκον εναλλάσσεται — επεκτείνοντας την αρχή της ενορκίας που είναι ήδη γνωστή σε πολλά νομικά συστήματα σήμερα.
Δεν το παρουσιάζουμε αυτό ως ολοκληρωμένο σχέδιο. Μία σοβαρή ιδέα κερδίζει εμπιστοσύνη κατονομάζοντας τα δυσκολότερα προβλήματά της, όχι κρύβοντάς τα.
Η υποχρεωτική, τυποποιημένη εκπαίδευση πριν από κάθε θητεία είναι η βασική υπόθεση εργασίας — όμως η έκταση και η αυστηρότητα αυτής της εκπαίδευσης παραμένει ανοιχτό ζήτημα, και είναι το πιο δύσκολο πρόβλημα σχεδιασμού σε αυτό το μοντέλο.
Η κλήρωση έχει σαφές ιστορικό προηγούμενο σε επίπεδο πόλης. Η κλιμάκωσή της σε εθνική διακυβέρνηση — ειδικά για ζητήματα που απαιτούν συνέχεια, όπως η εξωτερική πολιτική — είναι ανοιχτό ζήτημα σχεδιασμού, όχι λυμένο.
Δεν έχουμε ακόμη σχέδιο μετάβασης. Η πρώτη φάση αυτού του έργου είναι η οικοδόμηση δημόσιας κατανόησης της ιδέας — ο σχεδιασμός της μετάβασης έρχεται μετά, με περισσότερους ανθρώπους να συμμετέχουν στη διαμόρφωσή του.
Αυτό δεν έχει να κάνει με υποψήφιους, κόμματα ή ψηφοφορία. Είναι ένα επιχείρημα που πρέπει να φτάσει καθαρά στον κόσμο πριν προχωρήσει οπουδήποτε. Η συνεισφορά σας χρηματοδοτεί την πρώτη φάση: την οικοδόμηση της επιχειρηματολογίας, δημόσια, ανοιχτά.
Οι δωρεές επεξεργάζονται με διαφάνεια — κάθε συνεισφορά και δαπάνη είναι δημόσια ορατή. Κανένα κονδύλιο δεν υποστηρίζει υποψήφιο ή κόμμα.